Şirkete girmeden önce bir kez yüz yüze ve bir kez telefon ile görüşme yapmıştım. Telefon görüşmesinde dinlediğim şeylerin yaklaşık %20′sinin benim anladığım şekliyle gerçekleştiğini söyleyebiliyorum. yüz yüze görüşürken dinlediğim ve kağıt üzerinden okuduğum bilgilerde hiçbir tutarsızlık yok. O konuda son derece büyük bir ciddiyet var fakat burada çalışmaya başladığımdan beri söylenen şeylerin pek de önemli olmadığını farkettim. Esas önemli olanlar kağıt üzerindekiler veya en azından dijital ortamda yazılı olanlarmış.

Bu noktada iş hukuku ile ilgili sıfıra yakın bilgi sahibi olmakla ve telefon görüşmesini fazla ciddiye almakla hata yapan kişi tabi ki benim. Emekleme adımlarımı okul bitmeden atmaya başladığım için gerçekten seviniyorum. Eğer elimde diplomam varken böyle şeyler yaşasaydım durumum çok farklı olabilirdi.

Şimdi… Bu yazıdan ufak bir şeyler çıkarmaya çalışırsak… Bakalım yazar ne demeye çalışmış da ne anlatmış:

• Şirketlerde ciddi işler kağıt üzerinde yürür.
• Telefonda konuşulan şeyler telefonda kalır, yiğit ölür şanı kalır… (hatta kalmayabilir de)
• Çok deli kod yazıp çılgınlar gibi proje yönetebilmeliyim diye kendimizi teknik yönde geliştirdiğimiz zamanın bir kısmını bizi ilgilendiren yasaları incelemeye ayırmalıyız.
• Henüz öğrenciyken (küçük – büyük – teknik – meknik farketmez…) bir yerlerde çalışıp okul sonrası (ölüm sonrası gibi oldu) hayatı yakından görmeliyiz.
• Bilgisayarla bu kadar uğraşmayıp biraz kitap okuyarak iki cümleyi yan yana getirmeyi unutmamalıyız (ya da hiç bilmiyorsak bir an önce öğrenmeye başlamalıyız)

Sağlıcakla kalın efenim

İlgili yazılar:

1. Öğrenciyken Çalışmak

İlgili yazılar:

1. Öğrenciyken Çalışmak
2. Profesyonel iş hayatında ilk emekleyişim

2 ay benim için büyük bir deneyim oldu. Artık yeni işlerde, daha faydalı, verimli çalışmalarda buluşmak dileğiyle

NOT: 15 gün kafa dinleme sürecine giriyorum. Güneydoğu’da güzel bir ilimizin çok güzel bir ilçesinde dinlenmeye gidiyorum. Trafikte kalma derdi yok, bilgisayar yok, iş yok, gürültü yok, Avea’da çok az çekiyormuş zaten Şimdiye kadar yaşadığım en harika tatil dönemi olacağını düşünüyorum. Herkese lazım böyle bir şey

İyi çalışmalar

İlgili yazılar:

1. Öğrenciyken Çalışmak

Ben 2. sınıfın başından itibaren iş aramaya başladım ama ancak yılın bitimine 2 ay kala iş bulabildim, biraz tesadüf oldu, ve çok şanslı sayılabileceğim bir şekilde beni çok zorlamayan bi işe girdim ama gelin görün ki bu iş tam zamanlıydı ve 2. sınıfın son 2 ayında okula sadece haftada bir gün gittim. Pazartesi-Cumartesi saat 8:00-16:00 şeklinde çalışıyoruz.

Okul:

Öncelikle durumu okul tarafından inceliyorum

Son iki ay (=vize sonrası) okula hiç gitmeyince aldığım yedi dersin 5 tanesi kesin kalacak gözüyle bakıyordum. geçmeyi düşündüğüm iki dersten biri java (Nesneye Yönelik Programlama) idi diğeri de c (Programming Languages 2) Ama neyse ki dönemi çok yara almadan kapattım, son durumu belirtmek istemiyorum ama dönem uzatmayacak bir ortalama yaptım.

Öğrenci:

Öğrenci olarak inceleme

Ben öğrencilik hayatımda projeler üretmek, yarışmalara katılmak ve kendimi olabildiği kadar (sadece teknik olarak değil, aynı zamanda sosyal yönden de) geliştirmeyi planlıyordum daha lisedeyken. Üniversiteye geldiğim ilk yıl sosyal bakımdan iyiydim ama teknik olarak neredeyse 0 “sıfır” gelişme kaydettim çünkü bilgisayarım yoktu. İkinci yıl ise işe girmeden önce büyük gelişmelere imza attım. Çalışmalar güzel gidiyordu, en son Eskişehir’de 3.sü yapılan BİLMÖK‘e (Bilgisayar Mühendisliği Öğrencileri Kongresi) katıldım ve İstanbul’a döndükten birkaç gün sonra şimdi çalıştığım işe girdim. O günden beri birinci sınıftaki halime geri döndüğümü söyleyebilirim. Proje yok, çalışma yok, sosyal hayat yok (birinci sınıfta en azından biraz sosyalliğim vardı). Evet; öğrenci iken yapmak istediğim hiçbir şeyi çalıştığım süre boyunca yapamadım (cümle yanlış anlaşılmasın, hala çalışıyorum ).

İnsan:

İnsan olarak inceleme.. Bir de özel bir bakış açısına inmeden sadece insan olarak bakalım.

Avcılar’da yurtta sabah 6′da uyanıp ufak bir hazırlıktan sonra kahvaltı yapmadan tıklım tıklım otobüse binerek yaklaşık bir buçuk saatte Mecidiyeköy’e varıyorum. İştahım varsa (reklam olmasın ) bir simitçiden 1-2 tane simit alıp işyerine gidiyorum. İşyerine giriyorum. Bilgisayarımı açıyorum ve her gün rutin olarak yapmam gereken işin sabah ayağını yapıyorum bu arada saat 9:15. Sonra o gün yapmam gereken işleri listeliyorum ve yapmaya başlıyorum ama dikkat edildiyse simit yemek için zaman ayırmadım çünkü o rutin işi yaparken bir yandan simidimi yiyordum. Saat 9:30 civarı ve iş arkadaşım geliyor. “Günaydın” diyerek günün en sosyal kısmını geride bırakıyorum ve işe devam ediyorum. Saat 14:00 gibi biraz biraz acıkıyoruz ve yemek istiyoruz, yemeğimizi yerken bir yandan yapılması kolay işleri yapıyoruz. Sonra saat 18:00… İşten çıktıktan sonraki kısmını yazmaya gerek yok ama uyuduğum saatin 2:00 civarı olduğunu yazsam yeterli olacak. Bu durumda kısa bir anlatmam gerekirse, yorgunluk seviyesi %100.

Durumun bir özetini yapmam gerekirse : “Öğrenciyken çalışılacaksa part-time çalışılmalı.”

Yorumu biraz daha açarsak; açıkçası ben bu işe bir şeyler görmek, tecrübelerimi artırmak amacıyla girdim. Bir takım tecrübeler kazandım ama teknik olarak bir gelişme yaşamadığımı daha önce belirttim. Benim için en büyük tecrübe tam zamanlı çalışmanın neye benzediğini bizzat görmek oldu ve buna hazır olmadığımı da görmüş oldum.

Biraz da dertten dolayı bu yazı bu kadar uzadı… Bir dahaki sefer dertlerimi katmamaya çalışırım

İlgili yazılar:

1. Profesyonel iş hayatında ilk emekleyişim